Gece Yarisi Dusuunceleri

Mektup sararmış, eski kâğıttandı. Tarih neredeyse okunmuyordu ama kelimeler hâlâ netti. "Seni bir gün anlayacaklar. Belki o gün ben olmayacağım ama anlayacaklar." Mektubu tutan elleri titredi. Kim yazmıştı bunu? Ve neden tam şimdi bulmuştu? Pencereye yürüdü. Dışarıda yağmur başlamıştı. Sanki o da biliyordu. --- Mutfaktan yanan bir şey kokusu geldi. Koşarak gitti. "Yine mi!" diye bağırdı. Tava simsiyah tüten sebzelerin üstünde sigara içiyordu. Arkasından gülüşme sesi geldi. Döndü, kapıda duruyordu, elinde telefon, videoyu alıyordu. "Sen bunu internete koyarsan yemin ediyorum..." diye başlamıştı ama gülmekten bitiremedi sözu. Bunlar onların en güzel anlarıydı. Kaotik, saçma, ama gerçekten güzel. --- "Sana bir şey söylemem gerekiyor" dedi, sesi titrek çıktı. Odadaki sessizlik ağır bir battaniye gibi üzerlerine çöktü. Karşıdaki adam ona baktı. O gözler. Hep o gözler. Derin, anlayışlı, biraz yorgun. "O zaman söyle" dedi sadece. Ama bu sözcükler hiçbir zaman istediği etkiyi yaratmadı. Bir an için zaman durdu. Her ikisi de biliyordu ki bu an, her şeyi değiştirecekti. Söylenen sözcükler geri alınamazdı. Ve belki de alınmamalıydı.