Gece Yarisi Dusuunceleri

"Sana bir şey söylemem gerekiyor" dedi, sesi titrek çıktı. Odadaki sessizlik ağır bir battaniye gibi üzerlerine çöktü. Karşıdaki adam ona baktı. O gözler. Hep o gözler. Derin, anlayışlı, biraz yorgun. "O zaman söyle" dedi sadece. Ama bu sözcükler hiçbir zaman istediği etkiyi yaratmadı. Bir an için zaman durdu. Her ikisi de biliyordu ki bu an, her şeyi değiştirecekti. Söylenen sözcükler geri alınamazdı. Ve belki de alınmamalıydı. --- Mektup sararmış, eski kâğıttandı. Tarih neredeyse okunmuyordu ama kelimeler hâlâ netti. "Seni bir gün anlayacaklar. Belki o gün ben olmayacağım ama anlayacaklar." Mektubu tutan elleri titredi. Kim yazmıştı bunu? Ve neden tam şimdi bulmuştu? Pencereye yürüdü. Dışarıda yağmur başlamıştı. Sanki o da biliyordu. --- Kod satırları ekranda akarken kafasının içinde bir şeyler titreşiyordu. Hata neredeydi? Saatlerdir bakıyordu ama göremiyordu. "Bazen yanında olan şeyi en son görürsün" demişti biri bir keresinde. Kahvesini kaldırdı, bir yudum aldı. Soğumuştu. Ne zaman soğumuştu? Sonra döndü ekrana. Ve gerçekten görmeseydi inanmayacaktı. Hata tam ortadaydı, gözünün önündeydi. Bütün gece boyunca orada durmuştu.