Yolculuk Basliyor

O gun hic bitmesini istemedgim gunlerden biriydi. Gunes tam yerindeydi, hava ne sicak ne soguktu. Sanki dunya nefesini tutmustu.

Parkta bir bankta otururken yanima geldi. Tanimiyordum onu ama gulumseyisi tanidikti. Sanki eskiden bir yerden biliyordum.

Sizi daha once gordum mu diye sordu. Hayir dedim. Ama yalan soyluyordum. Ruyalarimda gormusum onu. Defalarca.

Trenin titredgini hissettim once. Sonra birbiri ardina gelen sesler: Metal ustune metal, camlarin kirilmasi, insanlarin cigliları. Gozlerimi actigimda her yer dumandi.

Etrafima baktim. Hic bilmedigim insanlar yanimda uzaniyordu. Kimisi hareket etmiyordu artik. Kendimi ayaga kaldirmaya calistim ama bacaklarim tutmadi.

Bir el uzandi. Guclu, guvenilir bir el. Haydi dedi biri. Buradan cikmaliyiz. Sesine guvenim. Ellerini tutundum.

Ormanin icinde ilerlerken, ayak seslerimin yapraklar uzerinde cikardigi sesi duyabiliyordum. Her adimda dogayla daha da butunlestim. Bu his, sehirde asla bulamazdim.

Aniden onumde bir dere belirdi. Soguk ve berrakti. Egilip avucuma su aldim ve yuzume surdum. Gozlerimi actigimda karsi kiyida bir golge gordum.

Hareketsiz duruyordu. Ben de hareketsiz durdum. Uzun sure oyle kaldik. Sonra golge dondu ve ormana karisti. Pesinden gitmem gerekip gerekmedigini bilemedim.