Sir

Trenin titredgini hissettim once. Sonra birbiri ardina gelen sesler: Metal ustune metal, camlarin kirilmasi, insanlarin cigliları. Gozlerimi actigimda her yer dumandi.

Etrafima baktim. Hic bilmedigim insanlar yanimda uzaniyordu. Kimisi hareket etmiyordu artik. Kendimi ayaga kaldirmaya calistim ama bacaklarim tutmadi.

Bir el uzandi. Guclu, guvenilir bir el. Haydi dedi biri. Buradan cikmaliyiz. Sesine guvenim. Ellerini tutundum.

Ormanin icinde ilerlerken, ayak seslerimin yapraklar uzerinde cikardigi sesi duyabiliyordum. Her adimda dogayla daha da butunlestim. Bu his, sehirde asla bulamazdim.

Aniden onumde bir dere belirdi. Soguk ve berrakti. Egilip avucuma su aldim ve yuzume surdum. Gozlerimi actigimda karsi kiyida bir golge gordum.

Hareketsiz duruyordu. Ben de hareketsiz durdum. Uzun sure oyle kaldik. Sonra golge dondu ve ormana karisti. Pesinden gitmem gerekip gerekmedigini bilemedim.

Kapi calindiginda saat gece yarisini geciyordu. Kim olabilirdi bu saatte? Tum vucudum gerildi. Yavasca kapiya yaklastim ve gozlugu kontrol ettim.

Karsimda tanimadigim biri vardi. Yasli bir kadin. Uslenmis gozler, beyaz saclar, morarmis dudaklar. Elinde kucuk bir kutu tutuyordu.

Bu size, dedi sesi kisik ve yorgun. Bu size verilmesini istedi. Kutuyu uzatti ve donup karanlga karisti. Sesi bir daha cikmadi.