Umut Kivilcimi

"Sana bir şey söylemem gerekiyor" dedi, sesi titrek çıktı. Odadaki sessizlik ağır bir battaniye gibi üzerlerine çöktü. Karşıdaki adam ona baktı. O gözler. Hep o gözler. Derin, anlayışlı, biraz yorgun. "O zaman söyle" dedi sadece. Ama bu sözcükler hiçbir zaman istediği etkiyi yaratmadı. Bir an için zaman durdu. Her ikisi de biliyordu ki bu an, her şeyi değiştirecekti. Söylenen sözcükler geri alınamazdı. Ve belki de alınmamalıydı. --- Mektup sararmış, eski kâğıttandı. Tarih neredeyse okunmuyordu ama kelimeler hâlâ netti. "Seni bir gün anlayacaklar. Belki o gün ben olmayacağım ama anlayacaklar." Mektubu tutan elleri titredi. Kim yazmıştı bunu? Ve neden tam şimdi bulmuştu? Pencereye yürüdü. Dışarıda yağmur başlamıştı. Sanki o da biliyordu. --- Pencereden giren sabah isigi masanin uzerine vurdu. Zeynep gozlerini kismadan once bir an oturduğu yerde kaldi. Her sabah ayni rituel: kahve, pencere, sessizlik. Ama bugun bir seyler farkliydı. Havasinda tuhaf bir yumusaklik vardi, sanki is yagmur yagacakmiş gibi. "Bazen hayat seni en beklemediğin anda yeni bir sayfaya gönderir" diye düşündü. Fincanını kaldirdi, bir yudum aldi. Dışarıda sehir hep ayni telasıyla koşuşturuyordu. Insanlar, arabalar, sesler bir birine karışıyordu. Ama bu küçük dairede, bu anlık durgunlukta bir şeyler oluyordu. Bir şeyler değişiyordu.