Yolculuk Basliyor

Sehrin gurultusu uzakластikca icimde bir huzur belirdi. Belki de bu uzun zamandir aradigim seydi. Sessizlik. Yalnizlik. Kendimle bas basa kalmak.

Kahvemi aldim ve balkona ciktim. Asagida hayat devam ediyordu; insanlar kosusturuyordu, arabalar bagirivyordu, kopekler havliyordu. Ama ben artik onlarin bir parcasi degilim.

Bir seyler degismeli, dedim kendi kendime. Sesi o kadar net duydum ki, sanki baska biri solyemisti. Ama orada yalniz ben vardim.

Trenin titredgini hissettim once. Sonra birbiri ardina gelen sesler: Metal ustune metal, camlarin kirilmasi, insanlarin cigliları. Gozlerimi actigimda her yer dumandi.

Etrafima baktim. Hic bilmedigim insanlar yanimda uzaniyordu. Kimisi hareket etmiyordu artik. Kendimi ayaga kaldirmaya calistim ama bacaklarim tutmadi.

Bir el uzandi. Guclu, guvenilir bir el. Haydi dedi biri. Buradan cikmaliyiz. Sesine guvenim. Ellerini tutundum.