Acilik

Deniz kıyısında ayaklarını suya sokmuş oturuyordu. Soğuk acıtıyordu ama umursamıyordu. Dalgalar gelip gidiyordu. Hep aynı ritim. Gidiyordu, dönüyordu. Gidiyordu, dönüyordu. "Sen de böylesin" dedi kendi kendine. "Hep gidiyorsun ama hep dönüyorsun." Güneş ufka yaklaşırken gökyüzü turuncu ve mora boyandı. Bu güzelliğin ortasında o, hâlâ aynı soruyu soruyordu kendine: Neden? --- Tren istasyonunda beklemek her seferinde farklı hissettiriyor. Kimi kez umut, kimi kez hüzün. Bugünkü bekleme ise her ikisi de değildi. Net bir kararlılık, belirsiz bir gelecek. Tren geldi. Kapılar açıldı. Ve o indi. Yıllar geçmişti. Her şey değişmişti. Ama bazı şeyler, zaman ne kadar geçerse geçsin, değişmeden kalıyordu. --- Mektup sararmış, eski kâğıttandı. Tarih neredeyse okunmuyordu ama kelimeler hâlâ netti. "Seni bir gün anlayacaklar. Belki o gün ben olmayacağım ama anlayacaklar." Mektubu tutan elleri titredi. Kim yazmıştı bunu? Ve neden tam şimdi bulmuştu? Pencereye yürüdü. Dışarıda yağmur başlamıştı. Sanki o da biliyordu.