Yeni Sabah

Deniz kıyısında ayaklarını suya sokmuş oturuyordu. Soğuk acıtıyordu ama umursamıyordu. Dalgalar gelip gidiyordu. Hep aynı ritim. Gidiyordu, dönüyordu. Gidiyordu, dönüyordu. "Sen de böylesin" dedi kendi kendine. "Hep gidiyorsun ama hep dönüyorsun." Güneş ufka yaklaşırken gökyüzü turuncu ve mora boyandı. Bu güzelliğin ortasında o, hâlâ aynı soruyu soruyordu kendine: Neden? --- Orman içinde yürümek her seferinde farklı hissettiriyordu. Ağaçların arasından süzülen altın ışık, zeminde dans ediyordu. Arkasındaki sesi ilk duyduğunda duraksadı. Adımlar. Yumuşak ama kararlı adımlar. Döndü. Karşı karşıya kaldıkları an, ikisi de anladı ki bu karşılaşma tesadüf değildi. Hiçbir şey tesadüf değildi. "Seni bekliyordum" dedi biri. Hangisinin söylediği önemli değildi artık. --- "Sana bir şey söylemem gerekiyor" dedi, sesi titrek çıktı. Odadaki sessizlik ağır bir battaniye gibi üzerlerine çöktü. Karşıdaki adam ona baktı. O gözler. Hep o gözler. Derin, anlayışlı, biraz yorgun. "O zaman söyle" dedi sadece. Ama bu sözcükler hiçbir zaman istediği etkiyi yaratmadı. Bir an için zaman durdu. Her ikisi de biliyordu ki bu an, her şeyi değiştirecekti. Söylenen sözcükler geri alınamazdı. Ve belki de alınmamalıydı.