Kirilma

Ormanin icinde ilerlerken, ayak seslerimin yapraklar uzerinde cikardigi sesi duyabiliyordum. Her adimda dogayla daha da butunlestim. Bu his, sehirde asla bulamazdim.

Aniden onumde bir dere belirdi. Soguk ve berrakti. Egilip avucuma su aldim ve yuzume surdum. Gozlerimi actigimda karsi kiyida bir golge gordum.

Hareketsiz duruyordu. Ben de hareketsiz durdum. Uzun sure oyle kaldik. Sonra golge dondu ve ormana karisti. Pesinden gitmem gerekip gerekmedigini bilemedim.

Kutuphanenin en arka kosesinde, yillar once ylestirilmis o kitabi bulduğumda ellerim titredi. Kapagi solmus, sayfalari sararmisti. Ama icindeki sirlar hala tazeydi.

Ilk sayfayi actim. Cok eski bir el yazisiyla yazilmisti. Tarihe baktim: 1847. Bu kitap, benden cok once bu kutuphanede yasamis birine aitti.

Satirlari okudukca zamanin nasil gectigini fark etmedim. Disarida gece bastirmisti. Guvenlik gorevlisi omzuma dokundugunda firladin.

Trenin titredgini hissettim once. Sonra birbiri ardina gelen sesler: Metal ustune metal, camlarin kirilmasi, insanlarin cigliları. Gozlerimi actigimda her yer dumandi.

Etrafima baktim. Hic bilmedigim insanlar yanimda uzaniyordu. Kimisi hareket etmiyordu artik. Kendimi ayaga kaldirmaya calistim ama bacaklarim tutmadi.

Bir el uzandi. Guclu, guvenilir bir el. Haydi dedi biri. Buradan cikmaliyiz. Sesine guvenim. Ellerini tutundum.