Ilk Adim

Mektup sararmış, eski kâğıttandı. Tarih neredeyse okunmuyordu ama kelimeler hâlâ netti. "Seni bir gün anlayacaklar. Belki o gün ben olmayacağım ama anlayacaklar." Mektubu tutan elleri titredi. Kim yazmıştı bunu? Ve neden tam şimdi bulmuştu? Pencereye yürüdü. Dışarıda yağmur başlamıştı. Sanki o da biliyordu. --- Tren istasyonunda beklemek her seferinde farklı hissettiriyor. Kimi kez umut, kimi kez hüzün. Bugünkü bekleme ise her ikisi de değildi. Net bir kararlılık, belirsiz bir gelecek. Tren geldi. Kapılar açıldı. Ve o indi. Yıllar geçmişti. Her şey değişmişti. Ama bazı şeyler, zaman ne kadar geçerse geçsin, değişmeden kalıyordu. --- Mutfaktan yanan bir şey kokusu geldi. Koşarak gitti. "Yine mi!" diye bağırdı. Tava simsiyah tüten sebzelerin üstünde sigara içiyordu. Arkasından gülüşme sesi geldi. Döndü, kapıda duruyordu, elinde telefon, videoyu alıyordu. "Sen bunu internete koyarsan yemin ediyorum..." diye başlamıştı ama gülmekten bitiremedi sözu. Bunlar onların en güzel anlarıydı. Kaotik, saçma, ama gerçekten güzel.