Yolculuk Basliyor

Sehrin gurultusu uzakластikca icimde bir huzur belirdi. Belki de bu uzun zamandir aradigim seydi. Sessizlik. Yalnizlik. Kendimle bas basa kalmak.

Kahvemi aldim ve balkona ciktim. Asagida hayat devam ediyordu; insanlar kosusturuyordu, arabalar bagirivyordu, kopekler havliyordu. Ama ben artik onlarin bir parcasi degilim.

Bir seyler degismeli, dedim kendi kendime. Sesi o kadar net duydum ki, sanki baska biri solyemisti. Ama orada yalniz ben vardim.

Ormanin icinde ilerlerken, ayak seslerimin yapraklar uzerinde cikardigi sesi duyabiliyordum. Her adimda dogayla daha da butunlestim. Bu his, sehirde asla bulamazdim.

Aniden onumde bir dere belirdi. Soguk ve berrakti. Egilip avucuma su aldim ve yuzume surdum. Gozlerimi actigimda karsi kiyida bir golge gordum.

Hareketsiz duruyordu. Ben de hareketsiz durdum. Uzun sure oyle kaldik. Sonra golge dondu ve ormana karisti. Pesinden gitmem gerekip gerekmedigini bilemedim.

Deniz kenarinda yururken dalgalarin ritmine kendimi biraktim. Her dalga bir seyi alip gotururuyordu; bir aniyi, bir aciyi, bir pismanliği. Belki de en iyisi buydu.

Kumlar uzerinde oturdum. Cebimdeki o eski fotografı cikardim. Yillar oncesine ait bir an. O zamanlar ne kadar genclik, ne kadar umutluyduk.

Fotografi ruzgara birakmak istedim ama ellerim tuttu. Bazi seyler birakilamaz. Bazi anlar ebedidir.