Sessiz Firtina

Deniz kıyısında ayaklarını suya sokmuş oturuyordu. Soğuk acıtıyordu ama umursamıyordu. Dalgalar gelip gidiyordu. Hep aynı ritim. Gidiyordu, dönüyordu. Gidiyordu, dönüyordu. "Sen de böylesin" dedi kendi kendine. "Hep gidiyorsun ama hep dönüyorsun." Güneş ufka yaklaşırken gökyüzü turuncu ve mora boyandı. Bu güzelliğin ortasında o, hâlâ aynı soruyu soruyordu kendine: Neden? --- Pencereden giren sabah isigi masanin uzerine vurdu. Zeynep gozlerini kismadan once bir an oturduğu yerde kaldi. Her sabah ayni rituel: kahve, pencere, sessizlik. Ama bugun bir seyler farkliydı. Havasinda tuhaf bir yumusaklik vardi, sanki is yagmur yagacakmiş gibi. "Bazen hayat seni en beklemediğin anda yeni bir sayfaya gönderir" diye düşündü. Fincanını kaldirdi, bir yudum aldi. Dışarıda sehir hep ayni telasıyla koşuşturuyordu. Insanlar, arabalar, sesler bir birine karışıyordu. Ama bu küçük dairede, bu anlık durgunlukta bir şeyler oluyordu. Bir şeyler değişiyordu. --- Tren istasyonunda beklemek her seferinde farklı hissettiriyor. Kimi kez umut, kimi kez hüzün. Bugünkü bekleme ise her ikisi de değildi. Net bir kararlılık, belirsiz bir gelecek. Tren geldi. Kapılar açıldı. Ve o indi. Yıllar geçmişti. Her şey değişmişti. Ama bazı şeyler, zaman ne kadar geçerse geçsin, değişmeden kalıyordu.